BEYNİMDEKİ BIÇAK

BEYNİMDEKİ BIÇAK

Ben iki göz gördüm
İçinde ne derin hülyalar
Düşsen çıkamazsın
Öyle dipsiz uçurumlar

Beynimde bir bıçak vardı
Baktın mıh gibi saplanmış
Yarabbi nasıl bir renk deryası
Baktım aklım sevdaya bulanmış

Kan akıyordu
Fikrimden aşağı
Canım acıyordu
Alevli hareli
Bakışlarınla
İçim yanıyordu

Heykel gibi yüzün vardı
Yanında kahredici gülüşün
Tenine bal rengi çökmüş
Kendisi güzelleşmiş güneşin
Omuzlarına dökülen
Şelale saçlarınla
Tel tel eriyen bendim
Yok olmaya doğru gidişin
Ama geç gelen baharda
Böyle sürmezdi olmazdı
Daha fazlası tükenişin

En iyisiydi kaçmak
Yangın yeri gözlerinden kurtulmak
Zaten hiç bakamadım içinden
Yalnızca seni seyrettim gözlerinden

Bir hamlede silkindim
Çektim çıkardım bıçağı
Sildim yüreğimden
Durmadan akan kanı
Evet yok ettim seni
Öldürdüm hayalimde
Yalnız
Hatıran hep benimle kalacak
Aşkın gecikmiş bir vaktinde

SADECE BİR KIRMIZI GÜL

SADECE BİR KIRMIZI GÜL

Bir gözler var bir de bakışlar

İçimde esen garip bir rüzgar

Hem tatlı hem ürpertici

O kadar ani çakan şimşek

Beynimde uğuldayan fırtınalar

Hep merak ederim

Ne anlatmak ister

Ruhun aynası

Her bir kıvılcım

Sanki ateşle oynaşır

Alevler döner gelir

Sen ve o öyle bakışır

Ne olur ki ya da

Ne olacak

O ne ister güz mevsiminde

Sadece bir kırmızı gül

Sen bahar gibi gülerken

Çatalkaya'dan uzanır

Dalar gider gözlerine

Hayal gibi İzmir Körfezinde

İZMİRLİ KIZ

İZMİRLİ KIZ

İzmirli kız çok güzeldi

Koyu yeşil gözleriyle

Kızıl saçlarını savururken

Öyle derinden baktı

Oğlan hayran ama şaşkın

Kordon'a gelir misin diyebildi

Gelirim dedi o şartla

Bir dileğim var

Aşk Körfez'de olacak daima

Sen içinde yüzeceksin

Böyle koyu olacak bu sevda

Olur dedi gülerek

Masal gibi bir aşk başladı

Sevinç ve heyecan bir arada

Konak'tan Urla'ya kadar

Nergis kokuyordu

Menekşeler saf saf dizili

Pembeden mora değişen rengi

Buğulu havasıyla İzmir'in büyüsü

Kumru'dan Çatalkaya'ya

Yalı Çapkını'ndan iki aşığa

Demet demet sevgi

TELAKKİ (1)

- Hayat zannetmekle geçer, anlamakla biter..

- Hiçbir şeyi bilmiyoruz, sadece zannediyoruz..

- Hayat nelerin olamayacağını yaşamaktan ibarettir..

- Bütün insanlar genel olarak iyidir, aynı zamanda bütün insanlar genel olarak kötüdür..

- Öğrenim ikiye ayrılır. Bilinçli öğrenimden bilgi, bilinçsiz öğrenimden tecrübe doğar. Ancak ikisini de mutlaka yaşamak gerekir..

- Hiçbirimiz sahici değiliz. Çünkü olamayız. Benliğimiz ve bencilliğimiz bunu az ya da çok ama mutlaka engeller..

- Sahici olan tek şey varoluşumuzu anlamak ya da anlamamaktır..

NE GÜZEL GÜNLERDİ

NE GÜZEL GÜNLERDİ

Hangi günlerdi onlar
Ne zaman yaşanmıştı
Yeşil yıllar mıydı
Ya da lacivert gökyüzü
Bardaktan boşalırcasına yağmur
Damla damla ümit akıyordu
Hep filizler hevesler vardı

Hayat benimdi
O kadar bizimdi ki
Hepimizin hayalleri
Mutlaka bir gün gerçekleşecekti
Onlar güzel günlerdi

Kimse ölü değildi
Herkes yaşıyordu
Nasıl coşku ve heyecan
Canlar bedenden taşıyordu

Aslında onlar hiç olmadı
Zaten olmamıştı
Biz öyle istemiştik
Öyle olsun diye beklemiştik
Güzel günler kimin içindi ki
Senin mi benim mi kimin
Olmayan bir vakitte
Kırık dökük hayallerle
Baş başa kalarak
Yaşadığın kederin
Kim bilir belki de kaderin

YÜZÜN GÜLSÜN

YÜZÜN GÜLSÜN

Hüzün ki

Ne çok yakışıyor sana

Seyrettiğin kaderin mi

Bakarken simsiyah boşluğa

Ne kadar içlisin

Kirpiklerinde gizli yaşlar

Mahkum muyum diyorsun

Ben bu yalnızlığa

Üzülme

Yakından gördüm öyle derin

Gözlerinde o sonsuz hareler

Ama nasıl soylu nasıl hazin

İçinde filiz filiz ümitler

Yüzün gülsün bir gül açsın

Yarınlara bak onlar senin

Elinde dünyalar var

Hem gençliğin hem güzelliğin

Teslim olma olmasın kederin

Yıka ruhunu zeytin dalıyla

Hayatla aşkla barış

Budur belki beklediğin talihin