TELAKKİ (1)

- Hayat zannetmekle geçer, anlamakla biter..

- Hiçbir şeyi bilmiyoruz, sadece zannediyoruz..

- Hayat nelerin olamayacağını yaşamaktan ibarettir..

- Bütün insanlar genel olarak iyidir, aynı zamanda bütün insanlar genel olarak kötüdür..

- Öğrenim ikiye ayrılır. Bilinçli öğrenimden bilgi, bilinçsiz öğrenimden tecrübe doğar. Ancak ikisini de mutlaka yaşamak gerekir..

- Hiçbirimiz sahici değiliz. Çünkü olamayız. Benliğimiz ve bencilliğimiz bunu az ya da çok ama mutlaka engeller..

- Sahici olan tek şey varoluşumuzu anlamak ya da anlamamaktır..

NE GÜZEL GÜNLERDİ

NE GÜZEL GÜNLERDİ

Hangi günlerdi onlar
Ne zaman yaşanmıştı
Yeşil yıllar mıydı
Ya da lacivert gökyüzü
Bardaktan boşalırcasına yağmur
Damla damla ümit akıyordu
Hep filizler hevesler vardı

Hayat benimdi
O kadar bizimdi ki
Hepimizin hayalleri
Mutlaka bir gün gerçekleşecekti
Onlar güzel günlerdi

Kimse ölü değildi
Herkes yaşıyordu
Nasıl coşku ve heyecan
Canlar bedenden taşıyordu

Aslında onlar hiç olmadı
Zaten olmamıştı
Biz öyle istemiştik
Öyle olsun diye beklemiştik
Güzel günler kimin içindi ki
Senin mi benim mi kimin
Olmayan bir vakitte
Kırık dökük hayallerle
Baş başa kalarak
Yaşadığın kederin
Kim bilir belki de kaderin

YÜZÜN GÜLSÜN

YÜZÜN GÜLSÜN

Hüzün ki

Ne çok yakışıyor sana

Seyrettiğin kaderin mi

Bakarken simsiyah boşluğa

Ne kadar içlisin

Kirpiklerinde gizli yaşlar

Mahkum muyum diyorsun

Ben bu yalnızlığa

Üzülme

Yakından gördüm öyle derin

Gözlerinde o sonsuz hareler

Ama nasıl soylu nasıl hazin

İçinde filiz filiz ümitler

Yüzün gülsün bir gül açsın

Yarınlara bak onlar senin

Elinde dünyalar var

Hem gençliğin hem güzelliğin

Teslim olma olmasın kederin

Yıka ruhunu zeytin dalıyla

Hayatla aşkla barış

Budur belki beklediğin talihin

BULUTLAR DOLUYOR

BULUTLAR DOLUYOR

Denizin üstünde bir ışık var

Bir yanıp bir sönüyor

Hemen yanında gözlerin

Dalgalarla birlikte

Bir inip bir çıkıyor

Sertleşen hava ıslanırken

İçimde bahar yeli esiyor

Antalya'da seyrediyorum seni

Hem denizde hem hayalde

Tam arkada çakan şimşek

Acaba neyin habercisi

Körfezi kaplayan siyah gecede

Önümde kara yeşil ağaçlar

Resim gibi süslemiş havuzları

Üşüyen suların sakin sesi

Sanki sevdaya çağlıyor gönülde

Artık geride kaldı yaz mevsimi

Vakit geçiyor meğer kış gelmekte

Esen rüzgârla bulutlar dolarken

Belli yağacak yağmur öyle topluyor

Bendini yıkan sel misali yüreğimde

DÜNYA YANIYOR

DÜNYA YANIYOR

Güzel yüzün

Bana hep hüzün

Damla damla yaş

Yaprağında kırmızı gülün

Benim gözümden akıyor

Sevdim erişemedim

Bekledim buluşamadım

Bozdağlara kar yağıyor

Bahar geçti kış geldi

Kumru ile menekşe ayrı düştü

Karanlık içime doluyor

Üşüyorum saçlarını sar bana

Kızıl alev gibi beni ısıtsın

Bak içime içime

Ateşten hayalin dermandır bana

Soğuk bedenime batıyor

Bal rengi gözlerin kor kor

Titriyorum yalnız bir ağaç gibi

Tutuşan bir ormandır dünya yanıyor

SENİ BEKLEYEN BENDİM

SENİ BEKLEYEN BENDİM

Mehtaba çıktım yine dün gece

Alemi seyre daldım öylece

Koyu lacivertti yoksa siyah mı

Rüyalar bir çift göz içinde

Gökyüzü açıktı

Sen çok güzeldin

Tek bir yıldız vardı

O da sendin

Uçarak geldim yanına

Tuttum elini

Bir nefeste söyledim

Sevdamı derdimi

Mehtap sensin dedim

Seni seyreyledim

Akşamlar hep akşamlar

Ta ki gün doğana kadar

Aradım aradım sevdim

Karanlıktan aydınlığa

Seni bekleyen bendim